چگونه به کودک خود در دوران جدایی و طلاق کمک کنیم؟ راهنمای رفتاری والدین برای کمک به کودک در عبور از دوران جدایی برای یک کودک، طلاق فقط به این معنا نیست که پدر و مادر دیگر در یک خانه زندگی نمی‌کنند. گاهی یک اتفاق بزرگسالانه، تمام بخش‌های زندگی او را تحت تأثیر قرار می‌دهد؛ خانه‌ای که در آن زندگی می‌کند، مدرسه، برنامه خواب، رفت‌وآمدها و حتی روزهایی که قرار

«مامان، نرو!»، «بابا، تو هم بیا!» یا گریه‌ای که درست دمِ در شروع می‌شود، برای خیلی از والدین صحنه‌ای آشناست. گاهی کودک حتی وقتی مادر یا پدر فقط به اتاق دیگری می‌رود، دنبالش راه می‌افتد. این رفتار می‌تواند خسته‌کننده باشد، اما لزوماً نشانه لوس‌شدن یا وابستگی ناسالم نیست. برای بسیاری از کودکان، جدایی بخشی از مسیر طبیعی رشد است؛ مسیری که در آن کم‌کم یاد می‌گیرند آدمی که دوستش دارند،

ترس از خواب و کابوس‌های شبانه از مشکلات شایع دوران کودکی هستند. در اغلب موارد، با چند اقدام ساده اما منظم می‌توان آن‌ها را کنترل کرد. نکته کلیدی این است که ترس شبانه، کابوس و وحشت شبانه یکسان نیستند و روش برخورد با هرکدام تفاوت دارد. کابوس معمولاً در نیمه دوم شب رخ می‌دهد؛ کودک بیدار می‌شود، می‌ترسد و اغلب محتوای خواب را به یاد می‌آورد. وحشت شبانه بیشتر در

صبر یکی از مهم‌ترین مهارت‌های زندگی است که کودکان برای موفقیت در مدرسه، دوستی‌ها و زندگی بزرگسالی به آن نیاز دارند. با این حال، بسیاری از والدین از بی‌صبری فرزند خود شکایت می‌کنند. کودکی که نمی‌تواند چند دقیقه منتظر بماند، مدام حرف دیگران را قطع می‌کند، هنگام خرید در فروشگاه اصرار می‌کند که همین حالا خواسته‌اش برآورده شود یا هنگام انجام یک کار دشوار خیلی زود ناامید می‌شود. خبر خوب

ترس کودک از دندانپزشکی یکی از چالش‌های رایج بسیاری از والدین است. البته رایج بودن آن به‌معنای راحت بودن آن نیست! این ترس می‌تواند باعث شود که کودک از مراجعه به دندانپزشک امتناع کند یا حتی در طول درمان همکاری لازم را نداشته باشد. البته کودکان حق دارند؛ تصور کنید یک کودک خردسال وارد محیطی می‌شود که پُر از ابزارهای ناشناخته، صداهای عجیب و بوی خاص مواد دندانپزشکی است. طبیعی

کودکان در دوران رشد خود با احساسات مختلفی مواجه می‌شوند و ممکن است برخی از آن‌ها غرور را به شیوه‌ای بیش از حد و نادرست ابراز کنند. این غرور ممکن است کودک را در روابط اجتماعی خود با دیگران دچار مشکل کند تا جایی که او احساس تنهایی یا برتری کاذب پیدا کند. در این شرایط، به‌جای اینکه غرور کودک را تشویق کنیم یا آن را به عنوان ویژگی‌ مثبت